Wizytówka Google i strona: podział pracy, którego nikt nie ustala

Wynik lokalny pokazuje firmę, zanim ktokolwiek zobaczy jej stronę. Karta w Mapach rozstrzyga trzy wątpliwości i dopiero potem wysyła człowieka dalej, a strona ma domknąć rozmowę. Rozkładam ten układ na części i pokazuję, w którym miejscu najczęściej się rwie.

Wynik lokalny to karta, nie link

Kiedy ktoś wpisuje w telefon „hydraulik Kraków”, Google pokazuje na początku kilka firm w jednym bloku, z mapą obok. Dokumentacja Google ujmuje to krótko: osoba szukająca firmy lub miejsca w pobliżu dostaje wyniki lokalne w Mapach i w wyszukiwarce. W karcie widać nazwę, kategorię, ocenę z liczbą opinii, godziny otwarcia i odległość, a pod nimi osobne przyciski do telefonu, trasy i strony. Że to trzy różne wyjścia, a nie jedno, widać w samym panelu profilu, który mierzy połączenia, żądania trasy i kliknięcia w stronę jako trzy oddzielne liczby.

Z tego wynika coś, co rzadko pada w rozmowie o marketingu lokalnym. Karta jest produktem, a strona jednym z trzech wyjść z niej. Ktoś, kto zadzwonił z karty, strony nie zobaczy. Ktoś, kto kliknął trasę, też nie. Strona obsługuje tylko ten odsetek, który wybrał trzecie wyjście, i na tym polega jej rola w tym kanale.

Karta odpowiada na pytania, na które strona odpowiada za późno

Człowiek szukający firmy remontowej ma trzy wątpliwości i chce je rozstrzygnąć przed pierwszym kliknięciem. Czy to firma z mojego miasta. Czy jest teraz otwarta. Czy ktoś już jej zapłacił i był zadowolony.

Wynik lokalny odpowiada na wszystkie trzy w jednej linii: adres albo dzielnica, godziny otwarcia, ocena z liczbą opinii. Strona musi te odpowiedzi odtworzyć, a potrzebuje na to kilku sekund i jednego przewinięcia. Dlatego osoba, która wchodzi na stronę z karty, jest już po filtrze. Nie trzeba jej przekonywać, że firma istnieje. Trzeba jej powiedzieć, ile to kosztuje, na kiedy da się zrobić i co się stanie po wysłaniu formularza.

Wniosek z tego jest nieoczywisty: strona nastawiona na ruch lokalny nie powinna zaczynać od historii firmy. Powinna zaczynać od ceny, terminu i obszaru działania, bo resztę wizytówka powiedziała już wcześniej.

W drugą stronę też działa

Google potrafi odczytać kategorię z Twojej strony i z tego, co o firmie piszą inne serwisy. Dokumentacja wspomina o tym przy kategorii profilu, więc łatwo to przeoczyć. Strona jest więc jednym ze źródeł trafności, czyli pierwszego z trzech czynników pozycji lokalnej, obok odległości i rozpoznawalności.

Ten kierunek tłumaczy, dlaczego sama wizytówka nie wystarcza. Karta bez strony stoi na jednym źródle informacji, karta z sensowną stroną ma ich dwa. Zdanie o tym, że montujesz okna w budynkach z lat siedemdziesiątych, trafia i do strony, i do profilu, i zwiększa szansę, że ktoś szukający okien do bloku zobaczy Cię w wynikach.

Jest tu warunek, który Google stawia wprost. Pole ze stroną ma prowadzić do witryny reprezentującej tę konkretną firmę. Nie wolno podawać adresów przekierowujących ani takich, które odsyłają do innych stron, w tym stron w mediach społecznościowych. Profil z linkiem do fanpage’a łamie tę zasadę i traci kliknięcie, bo Facebook na telefonie prosi o zalogowanie, zanim pokaże cokolwiek.

Nazwa i adres: pola, na których łatwo stracić profil

Pole z nazwą wygląda jak miejsce na frazę kluczową i nim nie jest. Google wymaga, żeby nazwa odpowiadała tej, która stoi na szyldzie i którą znają klienci. Hasła marketingowe, numery telefonu, adresy stron, informacje o usługach i godziny są w tym polu zabronione, a ich wpisanie może skończyć się zawieszeniem profilu. W tabeli przykładów Google pokazuje między innymi, że „Regal Pizzeria Open 24 hours” ma się nazywać „Regal Pizzeria”.

Ta sama logika dotyczy adresu. Firma, która dojeżdża do klienta, nie powinna pokazywać adresu domowego. Dokumentacja mówi to bez ogródek: przy firmach z obszarem działania adres trzeba ukryć przed klientami, a hydraulik pracujący z domu jest podany jako przykład. Zasięg obszaru działania nie powinien sięgać dalej niż około dwóch godzin jazdy od miejsca, w którym firma siedzi.

Zdjęcia i opinie: jedyne rzeczy widoczne bez kliknięcia

Zdjęcia w karcie pokazują się dopiero po weryfikacji profilu, więc firma z niepotwierdzonym profilem może je wgrywać bez skutku. Wymagania techniczne są niskie: plik JPG albo PNG od 10 KB do 5 MB, minimum 250 pikseli na 250, zalecane 720 na 720. Google dodaje, że zdjęcie elewacji pomaga klientowi rozpoznać firmę na miejscu, a materiały mają przedstawiać rzeczywistość, bez mocnych filtrów i przeróbek. Zdjęcie z banku obrazów jest więc mniej przekonujące i niezgodne z wytycznymi.

Opinie działają na dwa sposoby. Liczba i średnia ocena stoją w karcie, więc wpływają na decyzję o kliknięciu. Jednocześnie są częścią rozpoznawalności, trzeciego czynnika pozycji lokalnej: dokumentacja podaje, że ten czynnik opiera się między innymi na tym, ile stron linkuje do firmy i ile ma ona opinii, a więcej opinii i wyższe oceny mogą poprawić pozycję. Odpowiadanie na opinie jest tam osobnym punktem, bo odpowiedź pod negatywną opinią czyta każdy kolejny klient, zanim zadzwoni.

Panel z liczbami, który trzeba czytać ostrożnie

Zweryfikowany profil daje podgląd danych: wyświetlenia, wyszukiwania, kliknięcia w stronę, połączenia, żądania trasy i sumę interakcji. Definicje z dokumentacji zmieniają sens kilku z tych liczb.

Wyświetlenia liczą unikalnych odwiedzających, a jedna osoba jest liczona raz na dobę i tylko ograniczoną liczbę razy, także przy przechodzeniu między telefonem a komputerem. Tysiąc wyświetleń to więc nie tysiąc sesji. Kliknięcia w stronę liczą wyłącznie kliknięcia w link do strony. Połączenia liczą kliknięcia w przycisk telefonu, więc jeśli numeru w profilu nie ma, ta liczba będzie zerem niezależnie od tego, ile razy ktoś naprawdę zadzwonił. Panel obejmuje przy tym dane z wyników organicznych i z reklam Google, a nie wszystkie miary są dostępne dla każdej firmy.

Z tych definicji wynika rzecz praktyczna. Trzy liczby (kliknięcia w stronę, połączenia, trasy) opisują podział zainteresowania między wyjścia z karty. Jeśli połączeń jest trzy razy więcej niż kliknięć w stronę, strona odpowiada za ćwierć ruchu, a nie za całość. Mierzenie jej konwersji bez tej proporcji prowadzi do wniosku, że strona nie działa, gdy tymczasem działa dokładnie tyle, ile do niej dotarło.

Rachunek na przykładzie

Przykład, nie benchmark z raportu. Karta ma 2 400 wyświetleń w miesiącu, 240 kliknięć w stronę, 90 kliknięć w telefon i 30 żądań trasy. Wyjścia na stronę to 240 z 360 interakcji, czyli dwie trzecie. Strona ma 900 wejść miesięcznie, w tym 240 z karty, i daje 8 zapytań, czyli 0,9 proc. Podniesienie tego odsetka do 1,5 proc. samą zmianą nagłówka i skróceniem formularza daje 13,5 zapytania, czyli pięć i pół więcej. Przy domykaniu jednej trzeciej to blisko dwa dodatkowe zlecenia w miesiącu.

Ten sam rachunek pokazuje, gdzie jest granica. Podwojenie kliknięć w kartę, z 240 do 480, dodaje 240 wejść po 0,9 proc., czyli niewiele ponad dwa zapytania, ale podwaja też telefony, ze 90 do 180. Obie dźwignie płacą w innej walucie: strona w zapisanych zapytaniach, karta w połączeniach. Dlatego kolejność zależy od jednego faktu, którego nie ma w żadnym panelu, czyli od tego, czy ktoś w firmie odbiera telefon. Jeśli nie odbiera, zysk z karty wycieka w tej samej sekundzie, a strona z formularzem zbiera go dalej.

Miesiąc, jedna zmiana, jedna liczba

Zapisujesz stan wyjściowy: 30 dni, cztery liczby z panelu i zapytania z formularza. Zmieniasz jedną rzecz i czekasz kolejne 30 dni. Warunek odwrotu ustalasz przed zmianą: jeśli po miesiącu interakcje spadły, wracasz do poprzedniej wersji, choćby nowa wyglądała lepiej. Przy małym ruchu, na przykład 200 wyświetleń i jedno zapytanie w miesiącu, cztery tygodnie dają zbyt mało danych, żeby cokolwiek rozstrzygnąć. Wtedy lepiej zaplanować kwartał niż udawać, że miesiąc coś pokazał.

Czego wizytówka nie zrobi

Nie poprawi pozycji poza promieniem, w którym firma realnie działa, bo odległość jest jednym z trzech czynników i nie da się jej kupić. Google pisze wprost, że nie ma sposobu, żeby poprosić o lepszą pozycję lokalną albo za nią zapłacić. Nie naprawi strony, do której prowadzi, i nie zastąpi osoby, która odbiera telefon. Nie stworzy popytu w mieście, w którym nikt tej usługi nie szuka. Nie obroni się też przed zawieszeniem, jeśli w nazwie stoi fraza kluczowa.

Jej zadanie jest węższe: pokazać się właściwej osobie w promieniu, w którym pracujesz, i podać trzy fakty, które pozwolą jej zdecydować w dwie sekundy.

Lista kontrolna

  1. Profil jest zweryfikowany, bo bez tego zdjęcia się nie pokazują, a weryfikacja zwiększa szansę na obecność w wynikach.
  2. Nazwa to nazwa z szyldu, bez miasta doklejonego dla pozycji i bez słów o usługach.
  3. Kategoria jest jedna, najbardziej konkretna, jaka pasuje do tego, czym firma jest, a nie do wszystkiego, co robi.
  4. Numer telefonu jest w profilu i jest to numer, pod którym ktoś odbiera.
  5. Link prowadzi do Twojej strony, nie do Facebooka i nie przez przekierowanie.
  6. Adres jest ukryty, jeśli dojeżdżasz do klienta, a obszar działania nie sięga dalej niż dwie godziny jazdy.
  7. Są co najmniej trzy zdjęcia: wejście albo elewacja, środek pracy, efekt. Wszystkie z telefonu.
  8. Na każdą opinię z ostatnich trzech miesięcy jest odpowiedź.
  9. W panelu są zapisane cztery liczby z ostatnich 30 dni, z datą odczytu.

Czego nie robić: nie doklejaj miasta do nazwy, nie wpisuj fraz w pole kategorii, nie kupuj opinii, nie zostawiaj profilu bez zdjęć, bo pusty kafel przegrywa z kaflem obok, i nie oceniaj strony po wyświetleniach profilu, bo to liczba z innego etapu drogi.

Ta lista ma dziewięć punktów i większość da się odhaczyć w jedno popołudnie. Trudniejszy jest punkt, którego na niej nie ma: decyzja, co strona mówi osobie, która przyszła z karty po filtrze, i w jakiej kolejności. Jeśli przy tej decyzji przydałby się ktoś, kto najpierw sprawdzi Twój profil i cztery liczby z panelu, a potem napisze stronę pod ten jeden scenariusz, w Sitehero robimy dokładnie to: profil, stronę i formularz ustawione pod ruch lokalny, z pomiarem od pierwszego dnia.